نقش تنظیم هیجان و خودکنترلی در پیش بینی اختلالات رفتاری دانش آموزان

اختلالات رفتاری دانش آموزان یکی از مسائل مهم و تاثیرگذار بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روان آنان به شمار می آید. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تنظیم هیجان و خودکنترلی در پیش بینی اختلالات رفتاری دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–همبستگی و با استفاده از ابزارهای استاندارد سنجش تنظیم هیجان، خودکنترلی و اختلالات رفتاری صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بین تنظیم هیجان و خودکنترلی با اختلالات رفتاری رابطه معنادار و معکوس وجود دارد؛ به گونه ای که ضعف در مدیریت هیجان ها و ناتوانی در کنترل تکانه ها، احتمال بروز رفتارهای ناسازگار، پرخاشگرانه و ضداجتماعی را افزایش می دهد. همچنین نتایج تحلیل های آماری حاکی از آن است که تنظیم هیجان و خودکنترلی می توانند به عنوان متغیرهای پیش بین قوی، بخش قابل توجهی از واریانس اختلالات رفتاری دانش آموزان را تبیین کنند. بر این اساس، تقویت مهارت های هیجانی و خودکنترلی از طریق برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی در محیط مدرسه می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش اختلالات رفتاری ایفا کند. یافته های این پژوهش بر ضرورت توجه نظام های آموزشی به آموزش مهارت های هیجانی–رفتاری به عنوان بخشی اساسی از برنامه های تربیتی تاکید دارد.