آینده پژوهی آموزش و جایگاه معلم در مدرسه فردا

در عصر شتابندگی تاریخ و همگرایی فناوری های زیستی، دیجیتالی و فیزیکی، نهاد آموزش و پرورش در آستانه تحولاتی بنیادین قرار دارد. مقاله حاضر با اتخاذ رویکرد آینده پژوهانه و با بهره گیری از روش های سناریو نویسی و تحلیل روند، به واکاوی مختصات «مدرسه فردا» و بازتعریف وجودی نقش معلم می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که مدل های صنعتی آموزش که بر یکسان سازی و انتقال خطی دانش استوار بودند، در مواجهه با پیچیدگی های جهان آینده (VUCA) کارایی خود را از دست داده اند. با بررسی هشت ساحت کلیدی شامل مبانی نظری آینده پژوهی، معماری تکنولوژیک، تحول پداگوژیک، نقش هستی شناسانه معلم، اخلاق زیست بوم دیجیتال، شایستگی های نوظهور، ساختار فضایی مدرسه و سیاست گذاری آموزشی، این مقاله تصویری جامع از گذار به زیست بوم های یادگیری منعطف ارائه می دهد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که علیرغم سیطره هوش مصنوعی و اتوماسیون، جایگاه معلم نه تنها تضعیف نمی شود، بلکه از «انتقال دهنده دانش» به «طراح خرد» و «راهبر عاطفی-اجتماعی» ارتقا می یابد؛ نقشی که هیچ الگوریتمی قادر به شبیه سازی کامل آن نیست.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آینده پژوهی آموزش ، مدرسه فردا ، نقش معلم ، هوش مصنوعی ، پداگوژی شناختی ، یادگیری شخصی سازی شده ، اخلاق دیجیتال ، شایستگی های قرن بیست و یک.