معلم و مهارت های قرن بیست ویکم؛ از آموزش تا توانمندسازی

در عصر حاضر، پارادایم های آموزشی از الگوهای رفتارگرا و معلم محور به سوی رویکردهای ساخت گرا و دانش آموز محور در حال دگردیسی هستند. مقاله حاضر به بررسی جامع تلفیق رویکرد «یادگیری مبتنی بر پروژه» (PBL) با زیرساخت های «کلاس هوشمند» می پردازد. این پژوهش با اتکا به مبانی نظری جان دیویی و سیمور پاپرت، استدلال می کند که فناوری های نوین نه تنها ابزاری برای تسهیل آموزش، بلکه شریک فکری و بسترساز یادگیری عمیق هستند. در این نوشتار، ضمن تشریح اکوسیستم سخت افزاری و نرم افزاری کلاس های هوشمند، به چگونگی طراحی سناریوهای پروژه محور، تحول نقش معلم از انتقال دهنده دانش به معمار یادگیری، و شیوه های نوین ارزشیابی فرآیند محور پرداخته شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که هم افزایی PBL و فناوری هوشمند، منجر به توسعه مهارت های قرن بیست و یکم نظیر تفکر انتقادی، خلاقیت، و سواد دیجیتال می شود، هرچند چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال و مقاومت فرهنگی همچنان به عنوان موانع اجرایی باقی مانده اند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری مبتنی بر پروژه ، کلاس هوشمند ، پداگوژی ساخت گرا ، تکنولوژی آموزشی ، سنجش اصیل ، نقش معلم ، هوش مصنوعی در آموزش.