ارزشیابی توصیفی هوشمند؛ رویکردی نوین در سنجش یادگیری

نظام های آموزشی در سراسر جهان در حال گذار از رویکردهای سنتی و کمی گرا به سوی رویکردهای کیفی و فرآیند محور هستند. در ایران، استقرار ارزشیابی توصیفی در دوره ابتدایی گامی بزرگ در جهت کاهش اضطراب امتحان و تمرکز بر یادگیری عمیق بود. با این حال، با ظهور فناوری های نوین و هوش مصنوعی، پارادایم جدیدی تحت عنوان «ارزشیابی توصیفی هوشمند» در حال شکل گیری است. این مقاله به بررسی این رویکرد نوین می پردازد که در آن داده های کلان آموزشی، تحلیل های یادگیری و هوش مصنوعی با فلسفه ارزشیابی کیفی تلفیق می شوند تا تصویری دقیق، لحظه ای و شخصی سازی شده از وضعیت تحصیلی دانش آموز ارائه دهند. در این پژوهش، ضمن نقد چالش های ارزشیابی سنتی و توصیفی کلاسیک، به تشریح معماری سامانه های هوشمند سنجش، ابزارهای نوین نظیر پوشه های کار الکترونیک تحلیل گر، و نقش الگوریتم ها در ارائه بازخورد موثر پرداخته شده است. همچنین چالش های اخلاقی، زیرساختی و فرهنگی پیاده سازی این نظام در ایران و تغییر نقش معلم از مصحح اوراق به تحلیل گر داده های یادگیری مورد واکاوی قرار می گیرد. هدف نهایی این مقاله، تبیین مسیری است که در آن سنجش نه به عنوان پایان یادگیری، بلکه به عنوان بخشی جدایی ناپذیر و پیش برنده از فرآیند یاددهی-یادگیری عمل کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:ارزشیابی توصیفی هوشمند ، سنجش فرآیندی ، هوش مصنوعی در آموزش ، پوشه کار الکترونیک ، تحلیل یادگیری ، بازخورد شخصی سازی شده ، نظام آموزشی ایران ، عدالت آموزشی.