یادگیری مبتنی بر پروژه در کلاس های هوشمند

در چشم انداز آموزشی قرن بیست و یکم، تلفیق رویکردهای فعال یادگیری با فناوری های پیشرفته، پارادایم جدیدی را در نظام های آموزشی رقم زده است. مقاله حاضر با عنوان «یادگیری مبتنی بر پروژه در کلاس های هوشمند» به بررسی عمیق و همه جانبه همزیستی روش تدریس پروژه محور (PBL) با اکوسیستم کلاس های هوشمند می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که کلاس هوشمند صرفا یک محیط فیزیکی مجهز به سخت افزار نیست، بلکه بستر کاتالیزوری است که محدودیت های سنتی زمان و مکان را در اجرای پروژه های دانش آموزی از میان برمی دارد. با اتکا به مبانی نظری ساخت گرایی اجتماعی و نظریه ارتباط گرایی، این مقاله در هشت بخش مجزا به تحلیل مبانی نظری، معماری تکنولوژیک، طراحی آموزشی، نقش متحول شده معلم، دینامیک های همکاری دیجیتال، استراتژی های سنجش نوین، چالش های پیاده سازی و آینده پژوهی این رویکرد می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که ادغام PBL در کلاس های هوشمند، منجر به تعمیق یادگیری، افزایش درگیری شناختی و توسعه مهارت های نرم نظیر تفکر انتقادی و سواد دیجیتال می شود، مشروط بر آنکه فناوری در خدمت پداگوژی باشد و نه بالعکس.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) ، کلاس هوشمند ، ساخت گرایی ، تکنولوژی آموزشی ، همکاری دیجیتال ، سنجش اصیل ، سواد دیجیتال ، تعامل انسان و رایانه.