سبک رهبری مدیر و رضایت شغلی معلمان

هدف اصلی این مقاله، بررسی عمیق و تحلیلی رابطه میان سبک های رهبری مدیران مدارس و سطح رضایت شغلی معلمان است. نظام آموزشی به عنوان سنگ بنای توسعه هر جامعه، به شدت به کیفیت و انگیزه منابع انسانی خود، به ویژه معلمان، وابسته است. در این میان، مدیر مدرسه به عنوان رهبر آموزشی، نقشی بی بدیل در شکل دهی به فرهنگ سازمانی، ایجاد محیط کاری حمایت گر و در نهایت، افزایش یا کاهش رضایت شغلی معلمان ایفا می کند. این مقاله با رویکردی مروری-تحلیلی، به واکاوی مبانی نظری رهبری و رضایت شغلی پرداخته و سپس با تمرکز بر سه سبک اصلی رهبری (تحول آفرین، تعاملی و عدم مداخله)، تاثیرات هر یک را بر نگرش ها، انگیزه و خشنودی شغلی معلمان مورد کنکاش قرار می دهد. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که سبک رهبری تحول آفرین، که بر الهام بخشی، توانمندسازی و توجه فردی متمرکز است، قوی ترین همبستگی مثبت را با رضایت شغلی معلمان دارد. در مقابل، سبک عدم مداخله (باری به هر جهت) به طور معناداری با نارضایتی شغلی مرتبط است. سبک تعاملی نیز تاثیرات متغیری دارد که به زمینه و نحوه اجرای آن بستگی دارد. در پایان، این مقاله با تاکید بر اهمیت آموزش و توسعه مهارت های رهبری مدیران، پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس جهت بهبود محیط کاری و ارتقای رضایت شغلی معلمان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:سبک رهبری ، رهبری تحول آفرین ، رهبری تعاملی ، رضایت شغلی ، معلمان ، مدیریت آموزشی ، فرهنگ سازمانی.