یادگیری همیارانه و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

یادگیری همیارانه به عنوان یکی از رویکردهای نوین و اثربخش آموزشی، نقش مهمی در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این رویکرد با تاکید بر تعامل، مشارکت فعال، مسئولیت پذیری مشترک و یادگیری اجتماعی، زمینه ای فراهم می سازد تا دانش آموزان از حالت یادگیرندگان منفعل خارج شده و به کنشگران فعال فرآیند یادگیری تبدیل شوند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که یادگیری همیارانه نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی می شود، بلکه مهارت های شناختی، فراشناختی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. در نظام های آموزشی سنتی، تمرکز بیش از حد بر آموزش معلم محور و رقابت فردی، فرصت های یادگیری عمیق و معنادار را محدود کرده است. در مقابل، یادگیری همیارانه با تکیه بر همکاری ساختاریافته، گفت وگوی آموزشی و حل مسئله مشترک، امکان یادگیری پایدار و انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی را افزایش می دهد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی به بررسی مفهوم یادگیری همیارانه، مبانی نظری آن و تاثیر این رویکرد بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. همچنین با استناد به پژوهش های داخلی، ابعاد مختلف تاثیر یادگیری همیارانه بر عملکرد تحصیلی، انگیزش یادگیری، درک مفهومی و توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان مورد تحلیل قرار می گیرد. هدف اصلی مقاله، تبیین جایگاه یادگیری همیارانه در بهبود کیفیت آموزش و ارائه شواهد علمی برای ضرورت به کارگیری این رویکرد در کلاس های درس مدارس است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری همیارانه ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری مشارکتی ، تعامل آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، آموزش مدرسه ای