نقش ارزشیابی توصیفی در رشد تحصیلی و شخصیتی دانش آموزان

ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین سنجش یادگیری، تحولی بنیادین در نگرش به ارزیابی عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان ایجاد کرده است. این نوع ارزشیابی، با فاصله گرفتن از نظام های سنتی مبتنی بر نمره، تلاش می کند فرآیند یادگیری را به صورت پیوسته، کیفی و مبتنی بر شواهد واقعی از عملکرد دانش آموز مورد بررسی قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش ارزشیابی توصیفی در رشد تحصیلی و شخصیتی دانش آموزان انجام شده و می کوشد ابعاد مختلف این رویکرد را از منظر نظری، آموزشی و تربیتی تحلیل کند. در این مقاله، ارزشیابی توصیفی نه تنها به عنوان ابزاری برای سنجش پیشرفت تحصیلی، بلکه به مثابه سازوکاری موثر در تقویت انگیزش درونی، افزایش خودآگاهی، بهبود روابط معلم و دانش آموز، و پرورش مهارت های اجتماعی و عاطفی بررسی می شود. با اتکا به منابع علمی و پژوهش های داخلی، نشان داده می شود که ارزشیابی توصیفی می تواند زمینه ساز یادگیری عمیق، کاهش اضطراب آموزشی و رشد متوازن ابعاد شناختی، عاطفی و اخلاقی دانش آموزان باشد. یافته های تحلیلی مقاله حاکی از آن است که اجرای آگاهانه و اصولی ارزشیابی توصیفی، نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت نظام آموزشی و تربیت دانش آموزانی مسئول، خودتنظیم و یادگیرنده مادام العمر دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی توصیفی ، رشد تحصیلی ، رشد شخصیتی ، یادگیری عمیق ، آموزش ابتدایی ، سنجش کیفی