طراحی درس های ادبیات بر اساس «سفر داستانی» (Story Journey): تلفیق ادبیات با جغرافیا و تاریخ محلی در برنامه درسی

طراحی درس های ادبیات بر اساس الگوی «سفر داستانی» یکی از رویکردهای نوین و میان رشته ای در برنامه ریزی درسی است که می تواند به طور موثر یادگیری عمیق، معنادار و پایدار را در دانش آموزان تقویت کند. این الگو که ریشه در نظریه های روایت شناسی، روان شناسی تحولی و یادگیری سازنده گرا دارد، با ساختاربندی تجربه های یادگیری در قالب یک مسیر داستانی، زمینه ای فراهم می آورد تا دانش، روان شناسی تحولی و یادگیری سازنده گرا دارد، با ساختاربندی تجربه های یادگیری در قالب یک مسیر داستانی، زمینه ای فراهم می آورد تا دانش آموزان نه تنها متن های ادبی را تحلیل کنند، بلکه آن ها را در بسترهای واقعی فرهنگی، تاریخی و جغرافیایی زیست جهان خود بازآفرینی نمایند. تلفیق ادبیات با جغرافیا و تاریخ محلی، به ویژه در چارچوب سفر داستانی، فرصتی ارزشمند برای پیوند دادن دانش مدرسه ای با تجربه های زیسته دانش آموزان ایجاد می کند و موجب تقویت هویت فرهنگی، حس تعلق به مکان و درک تاریخی می شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی کاربردی، به تبیین مبانی نظری سفر داستانی، ضرورت تلفیق میان رشته ای در آموزش ادبیات، و ظرفیت های برنامه درسی در بهره گیری از تاریخ و جغرافیای محلی می پردازد. همچنین نشان داده می شود که چگونه می توان با طراحی هدفمند درس های ادبیات، روایت های محلی، اسطوره ها، داستان های بومی و خاطرات تاریخی را در قالب یک سفر داستانی منسجم در برنامه درسی گنجاند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که این رویکرد می تواند به ارتقای مهارت های خواندن انتقادی، نوشتن خلاق، تفکر تاریخی و درک فضایی دانش آموزان منجر شود و نقش معلم را از انتقال دهنده محتوا به طراح تجربه های یادگیری معنادار ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: سفر داستانی ، آموزش ادبیات ، تلفیق میان رشته ای ، تاریخ محلی ، جغرافیای محلی ، طراحی برنامه درسی ، یادگیری معنادار