چالش های اخلاقی و اجتماعی استفاده از هوش مصنوعی در مدرسه

گسترش سریع فناوری های هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، مدرسه را به یکی از مهم ترین میدان های مواجهه با چالش های اخلاقی و اجتماعی این فناوری نوظهور تبدیل کرده است. اگرچه هوش مصنوعی ظرفیت های گسترده ای برای شخصی سازی یادگیری، بهبود ارزشیابی، پشتیبانی از معلمان و افزایش کیفیت آموزش فراهم می کند، اما هم زمان پرسش های عمیقی درباره عدالت آموزشی، حریم خصوصی دانش آموزان، مسئولیت پذیری، شفافیت تصمیم گیری های الگوریتمی، تغییر نقش معلم و روابط انسانی در مدرسه مطرح می سازد. استفاده ناآگاهانه یا فاقد چارچوب اخلاقی از این فناوری می تواند به بازتولید نابرابری ها، نقض حقوق کودکان، تضعیف استقلال فکری دانش آموزان و کاهش اعتماد اجتماعی به نهاد آموزش منجر شود. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی انتقادی، به بررسی چالش های اخلاقی و اجتماعی استفاده از هوش مصنوعی در مدرسه می پردازد و تلاش می کند با تکیه بر ادبیات پژوهشی فارسی، ابعاد مختلف این چالش ها را در بستر فرهنگی و آموزشی ایران واکاوی کند. در این راستا، موضوعاتی چون مفهوم اخلاق در فناوری آموزشی، عدالت و تبعیض الگوریتمی، حریم خصوصی و امنیت داده های دانش آموزان، تاثیر هوش مصنوعی بر نقش معلم و تعاملات انسانی در مدرسه، و پیامدهای اجتماعی بلندمدت این فناوری مورد بحث قرار می گیرد. در بخش پایانی، چارچوبی پیشنهادی برای مواجهه اخلاقی و مسئولانه مدارس با هوش مصنوعی ارائه می شود که می تواند مبنایی برای سیاست گذاری، برنامه ریزی آموزشی و گفت وگو میان معلمان، مدیران، والدین و دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در مدرسه ، اخلاق آموزشی ، چالش های اجتماعی ، عدالت آموزشی ، حریم خصوصی دانش آموزان ، مسئولیت پذیری فناوری