ارزشیابی تکوینی و جایگاه آن در یادگیری پایدار

تحولات گسترده در نظام های آموزشی معاصر، توجه به کیفیت یادگیری و پایداری آن را به یکی از مهم ترین دغدغه های پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی تبدیل کرده است. در این میان، ارزشیابی تکوینی به عنوان رویکردی فرایندمحور و یادگیری محور، جایگاهی اساسی در ارتقای یادگیری پایدار یافته است. ارزشیابی تکوینی نه تنها ابزاری برای سنجش پیشرفت یادگیرندگان، بلکه سازوکاری برای هدایت، اصلاح و تعمیق یادگیری در طول فرایند آموزش محسوب می شود. این نوع ارزشیابی با تمرکز بر بازخورد مستمر، شناسایی نیازهای آموزشی، تقویت خودتنظیمی و افزایش مشارکت فعال یادگیرندگان، زمینه ساز یادگیری عمیق و ماندگار است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و با اتکا به منابع فارسی، به تبیین مفهوم ارزشیابی تکوینی، مبانی نظری آن، ابزارها و روش ها، نقش معلم و یادگیرنده، چالش های اجرایی و ارتباط آن با یادگیری پایدار می پردازد. نتایج این بررسی نشان می دهد که نهادینه سازی ارزشیابی تکوینی مستلزم تغییر نگر اجرایی و ارتباط آن با یادگیری پایدار می پردازد. نتایج این بررسی نشان می دهد که نهادینه سازی ارزشیابی تکوینی مستلزم تغییر نگرش از ارزشیابی نمره محور به ارزشیابی یادگیری محور و فراهم سازی بسترهای نهادی و حرفه ای مناسب در نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی تکوینی ، یادگیری پایدار ، بازخورد آموزشی ، خودتنظیمی ، آموزش اثربخش