آموزش ترکیبی و پیامدهای آن بر یادگیری عمیق

تحولات فناورانه در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های نوینی مواجه ساخته است. یکی از مهم ترین رویکردهای نوین آموزشی که در پاسخ به این تحولات شکل گرفته، «آموزش ترکیبی» است؛ رویکردی که با تلفیق آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر فناوری های دیجیتال، تلاش می کند محدودیت های هر یک از این دو شیوه را کاهش داده و زمینه های یادگیری عمیق تر را برای فراگیران فراهم آورد. آموزش ترکیبی نه تنها بر تنوع بخشی به روش های تدریس تاکید دارد، بلکه با ایجاد فرصت های یادگیری شخصی سازی شده، تعامل محور و مبتنی بر تفکر انتقادی، می تواند به شکل معناداری کیفیت یادگیری را ارتقا دهد. یادگیری عمیق به عنوان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی معاصر، مستلزم درگیری فعال یادگیرنده با محتوا، بازاندیشی مستمر، ارتباط میان دانش جدید و دانش پیشین و توانایی انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی مفهوم آموزش ترکیبی، مبانی نظری آن، و پیامدهای این رویکرد بر یادگیری عمیق می پردازد. در این راستا، تلاش شده است با اتکا بر منابع فارسی و پژوهش های انجام شده در حوزه آموزش، ابعاد مختلف آموزش ترکیبی و نقش آن در تسهیل یادگیری عمیق دانش آموزان و دانشجویان تبیین شود. مقاله حاضر در قالب هشت بخش تنظیم شده و بدون ارائه جمع بندی پایانی، به صورت تحلیلی به بسط هر یک از ابعاد موضوع می پردازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش ترکیبی ، یادگیری عمیق ، فناوری آموزشی ، یادگیری معنادار ، آموزش نوین