مقایسه روش تدریس سنتی و یادگیری فعال در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان همواره یکی از اصلی ترین شاخص های ارزیابی اثربخشی نظام های آموزشی بوده است و انتخاب روش تدریس مناسب، نقشی تعیین کننده در تحقق این هدف ایفا می کند. در دهه های اخیر، انتقادهای گسترده ای نسبت به روش های تدریس سنتی مطرح شده و در مقابل، رویکردهای نوین آموزشی به ویژه یادگیری فعال، به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری معرفی شده اند. روش تدریس سنتی عمدتا بر انتقال یک سویه دانش از معلم به دانش آموز، حفظ مطالب و ارزشیابی های مبتنی بر آزمون های پایانی تاکید دارد، در حالی که یادگیری فعال، دانش آموز را به عنوان عنصر محوری فرآیند یاددهی–یادگیری در نظر می گیرد و بر مشارکت، تعامل، تفکر انتقادی و حل مسئله تمرکز می کند. هدف این مقاله، مقایسه جامع و تحلیلی این دو رویکرد آموزشی و بررسی تاثیر هر یک بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. پژوهش حاضر با تکیه بر مبانی نظری، یافته های پژوهش های داخلی و تحلیل ابعاد شناختی، عاطفی و مهارتی یادگیری، تلاش می کند تصویری روشن از نقاط قوت و محدودیت های هر دو روش ارائه دهد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که اگرچه روش سنتی در انتقال سریع حجم بالایی از محتوا کارآمد است، اما یادگیری فعال در ایجاد یادگیری عمیق، پایدار و معنادار و در نتیجه ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، اثربخشی بیشتری دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سنتی ، یادگیری فعال ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، آموزش و یادگیری