فناوری و تغییر نقش معلم

تحولات بنیادین در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات (فاوا) در دهه های اخیر، مرزهای آموزش و یادگیری را به شکلی بی سابقه دستخوش دگرگونی ساخته است. این مقاله به بررسی عمیق تاثیرات این تحولات بر نقش معلم در نظام های آموزشی، به ویژه در مقاطع مدرسه ای، می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل گذار از مدل سنتی معلم محوری به رویکردهای نوین معلم تسهیل گری و راهبری یادگیری در بستر فناوری است. پارادایم سنتی آموزش، که در آن معلم به عنوان منبع اصلی دانش و مربی صرفا منتقل کننده اطلاعات عمل می کرد، با ظهور ابزارهای دیجیتال، محتواهای چندرسانه ای، و بستر های یادگیری آنلاین (LMS)، نیازمند بازنگری جدی شده است. این دگرگونی، هویت حرفه ای معلم را از ناقل دانش صرف به یک طراح فعال محیط های یادگیری، راهبر مسیر یادگیری فراگیران، و تسهیل گر اکتشاف علمی تغییر می دهد. این مقاله با بررسی تطبیقی رویکردهای گذشته و حال، نقش معلم را در ابعاد جدیدی چون مدیریت اطلاعات، طراحی تجارب یادگیری شخصی سازی شده، پرورش مهارت های سواد دیجیتال، و ارزیابی های مبتنی بر عملکرد تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهند که فناوری، اگرچه چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی و نیاز به بازنگری در روش های تدریس سنتی را به همراه دارد، اما فرصت های بی نظیری برای افزایش تعامل، انعطاف پذیری آموزشی، و انطباق با نیازهای فردی دانش آموزان فراهم می آورد. در نهایت، تاکید بر لزوم سرمایه گذاری در توسعه حرفه ای مستمر معلمان برای کسب صلاحیت های لازم جهت ایفای موثر نقش های جدید و مدیریت بهینه فناوری در فرآیند آموزش مورد بحث قرار می گیرد. این پژوهش با هدف ارائه چارچوبی تحلیلی برای فهم عمیق تر تغییر نقش معلم در عصر دیجیتال انجام شده است.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تغییر نقش معلم ، تسهیل گری یادگیری ، هویت حرفه ای معلم ، آموزش دیجیتال ، توسعه حرفه ای معلم.