مرگ نمره ۲۰؛ گذار از ارزشیابی نتیجه گرا به ارزشیابی فرآیندمحور

نظام های آموزشی سنتی برای دهه ها بر پایه پارادایم «ارزشیابی تراکمی» و تقدس بخشی به نمره کمی (به ویژه نمره ۲۰) بنا شده بودند؛ رویکردی که یادگیری را به حفظیات و بازتولید اطلاعات تقلیل می داد. این مقاله با رویکردی انتقادی-تحلیلی، به واکاوی ضرورت گذار از فرهنگ نمره گرایی به سمت «ارزشیابی فرآیندمحور» یا توصیفی می پردازد. استدلال اصلی پژوهش این است که نمره ۲۰ به عنوان نماد کمال گرایی کاذب، نه تنها بازتاب دهنده کیفیت واقعی یادگیری نیست، بلکه عاملی مخرب برای انگیزه درونی، خلاقیت و سلامت روان دانش آموزان محسوب می شود. در این نوشتار، ضمن بررسی ریشه های تاریخی و آسیب شناسی ارزشیابی کمی، مبانی نظری ارزشیابی کیفی و ابزارهای نوین آن نظیر پوشه کار، آزمون های عملکردی و خودارزیابی تشریح شده است. همچنین نقش حیاتی «بازخورد موثر» به عنوان قلب تپنده ارزشیابی فرآیندی و چالش های فرهنگی و اجرایی این تغییر پارادایم مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که حرکت به سمت سنجش عملکردی، نیازمند تغییر در هستی شناسی معلم، بازتعریف مفهوم موفقیت در ذهن والدین و سیاست گذاری های کلان همسو با سند تحول بنیادین است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی فرآیندمحور ، نمره گرایی ، ارزشیابی توصیفی ، سنجش عملکردی ، پوشه کار ، بازخورد موثر ، اضطراب امتحان ، کیفیت یادگیری.