نقش فناوری های نوین در ارتقای عدالت آموزشی در مدارس

عدالت آموزشی، به مثابه یکی از ارکان توسعه پایدار، همواره از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی در سراسر جهان بوده است. این مفهوم فراتر از برابری صرف در دسترسی به امکانات، بر فراهم آوردن فرصت های متناسب با نیازها و استعدادهای فردی هر دانش آموز تاکید دارد. در عصر دیجیتال، فناوری های نوین آموزشی به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای کاهش نابرابری ها و تحقق این آرمان ظهور کرده اند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بررسی چندوجهی نقش فناوری های نوین در ارتقای عدالت آموزشی در مدارس ایران می پردازد. این مقاله استدلال می کند که فناوری، در صورت اجرای صحیح و هدفمند، می تواند از طریق سازوکارهایی چون شخصی سازی یادگیری، دموکراتیک سازی دسترسی به محتوای باکیفیت، توانمندسازی دانش آموزان با نیازهای ویژه و غلبه بر موانع جغرافیایی، به شکل چشمگیری به کاهش شکاف های آموزشی کمک کند. با این حال، مقاله اذعان دارد که فناوری به خودی خود راه حل نیست و چالش هایی نظیر «شکاف دیجیتال»، نیاز به بازتعریف نقش معلم و لزوم سیاست گذاری های کلان زیرساختی، موانعی جدی بر سر راه تحقق این هدف هستند. در نهایت، این مقاله بر ضرورت یک رویکرد یکپارچه و انسان محور تاکید می کند که در آن، فناوری نه به عنوان هدف، بلکه به عنوان ابزاری در خدمت پداگوژی و عدالت به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: عدالت آموزشی ، فناوری های نوین ، شکاف دیجیتال ، یادگیری شخصی سازی شده ، آموزش فراگیر ، سیاست گذاری آموزشی ، توانمندسازی معلمان.