استفاده هدفمند از شبکه های اجتماعی در آموزش مدرسه ای

ظهور شبکه های اجتماعی و نفوذ گسترده آن ها در زیست جهان دانش آموزان، پارادایم های سنتی آموزش را با چالشی بنیادین مواجه کرده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و انتقادی، به واکاوی پتانسیل ها و چالش های ادغام شبکه های اجتماعی در جریان اصلی آموزش رسمی می پردازد. هدف اصلی، تبیین راهبردهایی برای گذر از رویکرد «سلبی و انکاری» به رویکرد «ایجابی و مدیریتی» است. در این راستا، با تکیه بر نظریه های ارتباط گرایی و یادگیری اجتماعی، چگونگی تبدیل این فضاها به جوامع یادگیری پویا مورد بحث قرار می گیرد. هشت بخش مقاله به ترتیب به مبانی نظری پداگوژی شبکه ای، کارکردهای آموزشی پلتفرم های اجتماعی، طراحی فعالیت های یادگیری مبتنی بر شبکه، ضرورت و ابعاد سواد رسانه ای، بازتعریف نقش معلم در اتمسفر دیجیتال، پیامدهای روان شناختی و اجتماعی، ملاحظات حقوقی و اخلاقی، و نهایتا استراتژی های سنجش در محیط های غیررسمی می پردازند. استدلال محوری مقاله آن است که شبکه های اجتماعی نه به عنوان رقیب مدرسه، بلکه باید به عنوان امتداد فضای کلاس درس و ابزاری برای تحقق یادگیری مادام العمر و سیار در نظر گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شبکه های اجتماعی آموزشی ، یادگیری سیار ، ارتباط گرایی ، سواد رسانه ای دیجیتال ، محیط های یادگیری شخصی (PLE) ، شهروندی دیجیتال ، پداگوژی ۲.۰.