تجربه های معلمان در آموزش تلفیقی (حضوری و مجازی

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال و پیامدهای جهانی همه گیری کووید–۱۹، نظام های آموزشی را با ضرورتی گریزناپذیر برای بازاندیشی در شیوه های تدریس مواجه ساخت. در این میان، آموزش تلفیقی به عنوان الگویی منعطف که ترکیبی هدفمند از آموزش حضوری و مجازی را ارائه می دهد، مورد توجه سیاست گذاران، پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است. آموزش تلفیقی نه تنها پاسخی اضطراری به شرایط بحرانی نبود، بلکه به تدریج به مثابه رویکردی پایدار برای ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری مطرح شد. بااین حال، تحقق اثربخش این الگو، بیش از هر چیز، به تجربه های زیسته معلمان در میدان عمل آموزشی وابسته است.هدف مقاله حاضر، واکاوی عمیق تجربه های معلمان در به کارگیری آموزش تلفیقی (حضوری و مجازی) و تحلیل چالش ها، فرصت ها، راهبردهای عملی و پیامدهای آموزشی آن در کلاس درس است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات داخلی، گزارش های میدانی معلمان و تحلیل تجربه های حرفه ای آنان تدوین شده است. مقاله در قالب هشت بخش تنظیم شده و هر دو بخش به صورت مستقل و تفصیلی بسط داده شده اند. تمرکز اصلی بر نقش معلم به عنوان طراح یادگیری، تسهیل گر تعامل، ارزیاب فرایندمحور و عامل پیونددهنده میان فضای حضوری و مجازی است.یافته های این مقاله نشان می دهد که آموزش تلفیقی، در صورت برخورداری از طراحی آموزشی هدفمند، توانمندسازی حرفه ای معلمان، حمایت نهادی و زیرساخت فناورانه مناسب، می تواند به افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعمیق یادگیری، عدالت آموزشی و توسعه شایستگی های قرن بیست ویکم منجر شود. در عین حال، چالش هایی همچون شکاف دیجیتال، بار کاری معلمان، ضعف مهارت های فناورانه و ابهام در ارزشیابی یادگیری همچنان پابرجاست. مقاله حاضر می کوشد با اتکا بر تجربه های واقعی معلمان، تصویری واقع بینانه و کاربردی از آموزش تلفیقی در نظام آموزشی ایران ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش تلفیقی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، تجربه های معلمان ، طراحی یادگیری ، کلاس درس ، یاددهی–یادگیری