هوش مصنوعی و تحول روش های تدریس در آموزش حضوری و مجازی

عصر حاضر شاهد پیشرفت های شگرفی در حوزه هوش مصنوعی (AI) است که تاثیرات عمیقی بر بخش های مختلف جامعه، از جمله آموزش و پرورش، گذاشته است. هوش مصنوعی دیگر یک مفهوم علمی-تخیلی نیست، بلکه ابزاری قدرتمند است که قابلیت های بی نظیری را برای تحول روش های تدریس در هر دو بستر آموزش حضوری و مجازی فراهم آورده است. این مقاله با هدف بررسی جامع نقش هوش مصنوعی در دگرگونی پارادایم های سنتی تدریس و ارائه راهکارهای نوین برای بهینه سازی فرایند یاددهی-یادگیری در محیط های آموزشی حضوری و مجازی نگاشته شده است. ابتدا، مفاهیم بنیادین هوش مصنوعی در آموزش، روش های تدریس سنتی و مدرن، و ویژگی های آموزش حضوری و مجازی تبیین می گردد. سپس، به تفصیل به کاربردهای هوش مصنوعی در شخصی سازی یادگیری، ایجاد محتوای تطبیقی، بهبود فرایندهای ارزشیابی و بازخورد هوشمند، ارتقای تعامل و مشارکت دانش آموزان، و پشتیبانی از توسعه حرفه ای معلمان در هر دو محیط حضوری و مجازی پرداخته می شود. مقاله همچنین به چالش های اخلاقی، فنی و اجتماعی ناشی از پیاده سازی هوش مصنوعی، از جمله مسائل مربوط به حریم خصوصی داده ها، سوگیری الگوریتمی، و نیاز به زیرساخت های مناسب می پردازد. در نهایت، با ترسیم چشم انداز آینده، نقش متحول شونده معلم و راهبردهای کلیدی برای ادغام موثر هوش مصنوعی در اکوسیستم آموزشی مورد بحث قرار می گیرد. نتایج این بررسی نشان می دهد که هوش مصنوعی پتانسیل بی سابقه ای برای افزایش اثربخشی، کارایی و عدالت در آموزش دارد و می تواند به خلق تجربه های یادگیری جذاب تر، شخصی تر و فراگیرتر منجر شود، مشروط بر اینکه با رویکردی اخلاق مدار، آگاهانه و با مشارکت همه ذینفعان پیاده سازی گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، روش های تدریس ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، شخصی سازی یادگیری ، ارزشیابی هوشمند ، توسعه حرفه ای معلمان