تدریس ادبیات فارسی از طریق «ایفای نقش» و نمایش های کلاسی: تقویت هوش هیجانی و مهارت حل تعارض در نوجوانان

آموزش ادبیات فارسی در دوره نوجوانی، نقشی بنیادین در شکل گیری هویت فرهنگی، اجتماعی و هیجانی دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، شیوه های سنتی تدریس ادبیات که عمدتا بر حفظ محتوا، شرح لغات و تحلیل های صرفا شناختی متکی هستند، کمتر به ابعاد عاطفی، اجتماعی و مهارتی زبان و ادبیات توجه داشته اند. یکی از رویکردهای نوین و اثربخش در آموزش ادبیات فارسی، بهره گیری از روش «ایفای نقش» و نمایش های کلاسی است؛ رویکردی که با فعال سازی یادگیری تجربی، زمینه پرورش هوش هیجانی و تقویت مهارت حل تعارض در نوجوانان را فراهم می سازد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی ظرفیت های آموزشی ایفای نقش در تدریس ادبیات فارسی می پردازد و نشان می دهد چگونه نمایش های کلاسی می توانند بستری امن برای تجربه احساسات، درک دیدگاه دیگران، تمرین همدلی و مدیریت تعارض های بین فردی ایجاد کنند. در این راستا، ابتدا مبانی نظری ایفای نقش و جایگاه آن در آموزش ادبیات تبیین می شود، سپس پیوند آن با مولفه های هوش هیجانی و مهارت حل تعارض در دوره نوجوانی مورد تحلیل قرار می گیرد. در ادامه، راهبردهای عملی طراحی و اجرای نمایش های کلاسی، نقش معلم، چالش ها و الزامات اجرایی این رویکرد بررسی می شود. یافته های این مقاله نشان می دهد که تدریس ادبیات فارسی از طریق ایفای نقش، علاوه بر تعمیق درک متون ادبی، می تواند به رشد هیجانی–اجتماعی نوجوانان کمک کرده و مدرسه را به فضایی پویا برای یادگیری معنادار تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تدریس ادبیات فارسی ، ایفای نقش ، نمایش های کلاسی ، هوش هیجانی ، حل تعارض ، نوجوانان ، یادگیری فعال