نقش رابطه عاطفی معلم و دانش آموز در پیشرفت تحصیلی

رابطه عاطفی میان معلم و دانش آموز یکی از بنیادی ترین و در عین حال کمتر دیده شده ترین مولفه های موثر بر پیشرفت تحصیلی، رشد شخصیتی و سلامت روانی دانش آموزان به شمار می رود. پژوهش های نوین در حوزه علوم تربیتی و روان شناسی آموزشی نشان می دهند که یادگیری صرفا فرایندی شناختی نیست، بلکه پدیده ای عمیقا عاطفی، اجتماعی و تعاملی است. در این میان، کیفیت تعامل عاطفی معلم با دانش آموز می تواند نقش تعیین کننده ای در ایجاد انگیزش درونی، افزایش مشارکت تحصیلی، کاهش اضطراب آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی ایفا کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی به بررسی ابعاد مختلف رابطه عاطفی معلم و دانش آموز و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی می پردازد. در این راستا، مبانی نظری رابطه عاطفی در آموزش، سازوکارهای روان شناختی اثرگذاری آن، پیامدهای آموزشی و تحصیلی، و شواهد پژوهشی داخلی مورد بررسی قرار می گیرند. تمرکز اصلی مقاله بر تبیین این نکته است که معلم، فراتر از انتقال دهنده دانش، نقشی محوری در شکل دهی به تجربه عاطفی یادگیری دانش آموزان دارد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که ایجاد رابطه ای مبتنی بر احترام، همدلی، حمایت و اعتماد می تواند زمینه ساز بهبود معنادار پیشرفت تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:رابطه عاطفی معلم و دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، تعامل آموزشی ، روان شناسی تربیتی