نقش خودارزیابی دانش آموزان در تقویت یادگیری مستقل

یادگیری مستقل به عنوان یکی از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی نوین، نیازمند پرورش مهارت هایی فراتر از انتقال صرف محتواست. در این میان، خودارزیابی دانش آموزان به عنوان راهبردی شناختی–فراشناختی، نقش کلیدی در تقویت مسئولیت پذیری، خودتنظیمی و تعمیق یادگیری ایفا می کند. خودارزیابی فرآیندی است که در آن یادگیرنده به بررسی، تحلیل و قضاوت درباره عملکرد، پیشرفت و راهبردهای یادگیری خود می پردازد. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی به بررسی نقش خودارزیابی دانش آموزان در تقویت یادگیری مستقل می پردازد و تلاش می کند ابعاد نظری، روان شناختی و آموزشی این مفهوم را واکاوی کند. یافته های پژوهش های داخلی نشان می دهد که آموزش و نهادینه سازی خودارزیابی در کلاس درس، موجب افزایش انگیزش درونی، بهبود مهارت های فراشناختی، ارتقای خودکارآمدی تحصیلی و شکل گیری یادگیری مادام العمر در دانش آموزان می شود (حسینی، ۱۳۹۹؛ شریفی و همکاران، ۱۴۰۰). مقاله حاضر با تمرکز بر نقش معلم، محیط یادگیری و راهبردهای اجرایی، چارچوبی کاربردی برای بهره گیری موثر از خودارزیابی در نظام آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودارزیابی دانش آموزان ، یادگیری مستقل ، خودتنظیمی ، فراشناخت ، آموزش مدرسه ای