تاثیر یادگیری ترکیبی (حضوری–مجازی) بر کیفیت آموزش دوره ابتدایی

دگرگونی های سریع فناوری و تغییر پارادایم های آموزشی، ضرورت بازنگری در روش های سنتی تدریس در دوره ابتدایی را بیش از پیش آشکار ساخته است. این مقاله با هدف بررسی تاثیر یادگیری ترکیبی (Blended Learning) بر کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی ایران انجام شده است. یادگیری ترکیبی با تلفیق هوشمندانه آموزش حضوری سنتی و مولفه های مجازی، پتانسیل بالایی برای شخصی سازی، افزایش انگیزش و بهبود نتایج یادگیری دانش آموزان نشان می دهد. با این حال، اجرای موفقیت آمیز این رویکرد در مقطع ابتدایی، که نیازمند توجه ویژه به رشد شناختی و عاطفی کودکان است، مستلزم درک عمیق مبانی نظری، بررسی دقیق ابعاد کیفی آموزش و غلبه بر چالش های زیرساختی و مهارتی است. این پژوهش تحلیلی، پس از تبیین چارچوب های نظری، به مروری بر تجارب پژوهشی داخلی پرداخته و ابعاد کلیدی کیفیت آموزش، شامل یادگیری، تعامل، انگیزش و عدالت آموزشی، را در بستر مدل های ترکیبی مورد سنجش قرار می دهد. نتایج حاصل از این تحلیل نشان می دهد که اگرچه یادگیری ترکیبی می تواند کیفیت را ارتقا دهد، اما موفقیت آن به طور مستقیم به آمادگی حرفه ای معلمان، مشارکت فعال خانواده ها و طراحی دقیق محتوای آموزشی متناسب با ویژگی های رشدی دانش آموزان ابتدایی وابسته است. در نهایت، راهکارهای عملیاتی برای نهادینه سازی موثر این رویکرد در نظام آموزشی کشور ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری ترکیبی ، کیفیت آموزش ، دوره ابتدایی ، فناوری آموزشی ، آموزش نوین.