تجربه زیسته معلم در به کارگیری هوش مصنوعی در کلاس درس: فرصت ها، چالش ها و آموخته ها

این مقاله به روایت تجربه زیستهی یک معلم ایرانی از به کارگیری ابزارهای هوش مصنوعی در کلاس درس می پردازد و با تمرکز بر فرصت ها، چالش ها و آموخته های عملی، تصویری واقع گرایانه از ادغام مسئولانهی فناوری های هوشمند در آموزش عمومی ارائه می کند. در این روایت، کاربردهای هوش مصنوعی در طراحی درس، شخصی سازی یادگیری، بازخورددهی، ارزشیابی توصیفی، مدیریت کلاس، تقویت سواد داده و ارتقای عدالت آموزشی بررسی شده و در کنار آن، نگرانی های اخلاقی و حریم خصوصی، سوگیری الگوریتمی، وابستگی فناورانه، شکاف دسترسی و فشارهای سازمانی تحلیل می شود. چارچوب های نظری مانند TPACK و سواد هوش مصنوعی معلمان، به عنوان تکیه گاه مفهومی برای تصمیم های پداگوژیک مطرح شده اند و شواهد کیفی و کمی از کلاس درس—اعم از یادداشت های بازتابی، مشاهدات، نمونه کار دانش آموزان و تحلیل سادهی داده های یادگیری—به کار گرفته شده اند. نتیجهی کلی روایت نشان می دهد که ادغام متاملانهی هوش مصنوعی، وقتی با اخلاق، شفافیت، سواد داده و طراحی یادگیری اصیل همراه شود، می تواند کیفیت یادگیری را ارتقا دهد، با وجود اینکه لازمهی موفقیت آن سرمایه گذاری حرفه ای معلمان، حمایت سیاستی، و زیرساخت ایمن و بومی است. ارجاعات درون متنی فارسی برای تقویت پیوند با زمینهی ملی و ادبیات موجود آورده شده اند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:هوش مصنوعی در آموزش ، تجربهی زیستهی معلم ، سواد هوش مصنوعی ، TPACK ، یادگیری شخصی سازی شده ، ارزشیابی توصیفی ، اخلاق و حریم خصوصی ، سوگیری الگوریتمی ، سواد داده