فضاهای یادگیری انعطاف پذیر در مدارس

تحولات سریع در پارادایم های آموزشی و گذر از روش های سنتی معلم محور به رویکرد های دانش آموزمحور، نیازمند بازنگری جدی در کالبد و معماری مدارس است. فضاهای یادگیری انعطاف پذیر (Flexible Learning Spaces) به عنوان پاسخی به این نیاز، محیط هایی را پیشنهاد می دهند که قابلیت تطبیق با نیازهای متنوع یادگیری، تعاملات گروهی و فناوری های نوین را دارا هستند. این مقاله با هدف بررسی ابعاد نظری و عملی این فضاها، به تحلیل تاثیر انعطاف پذیری بر انگیزش، یادگیری و رفاه دانش آموزان می پردازد. روش پژوهش مبتنی بر مرور سیستماتیک متون و تحلیل تطبیقی است. یافته ها نشان می دهد که گذار از کلاس های درس خشک و صلب به محیط های پویا و چندمنظوره، نه تنها خلاقیت را افزایش می دهد، بلکه حس تعلق به مدرسه را نیز تقویت می کند. در این راستا، استناد به منابع داخلی نشان می دهد که بومی سازی این الگوها در ایران با چالش ها و فرصت های خاصی روبه رو است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: معماری مدارس ، فضاهای یادگیری انعطاف پذیر ، روانشناسی محیط ، آموزش نوین ، طراحی آموزشی.