نقش داستان گویی در یادگیری کودکان

داستان گویی به عنوان یکی از قدیمی ترین و طبیعی ترین شیوه های انتقال دانش و ارزش ها، جایگاه ویژه ای در فرایند آموزش و تربیت کودکان دارد. در دنیای معاصر که کودکان با انبوهی از اطلاعات مواجه هستند، روش های سنتی آموزش به تنهایی پاسخگوی نیازهای پیچیده شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان نیست. این پژوهش با هدف بررسی نقش چندوجهی داستان گویی در توسعه ابعاد مختلف یادگیری کودکان، به ویژه در زمینه های علوم تربیتی و آموزش ابتدایی، انجام شده است. ضرورت این پژوهش از آنجا ناشی می شود که درک عمیق تر مکانیسم هایی که از طریق داستان، فرآیندهای یادگیری را تسهیل می کنند، می تواند راهبردهای آموزشی موثرتری را برای معلمان و اولیا فراهم آورد. اهمیت این موضوع در توانایی داستان برای برانگیختن انگیزه درونی، تسهیل درک مفاهیم انتزاعی و تقویت همدلی نهفته است. روش تحقیق مورد استفاده در این مقاله، توصیفی-تحلیلی بوده که با مطالعه و تفسیر منابع علمی موجود در حوزه روان شناسی رشد، علوم شناختی و آموزش ابتدایی به تحلیل نقش داستان گویی پرداخته است. نتایج کلی نشان می دهد که داستان گویی فراتر از یک فعالیت سرگرم کننده، یک سازوکار قدرتمند شناختی است که سازمان دهی اطلاعات، توسعه مهارت های زبانی از طریق واژگان غنی و ساختارهای پیچیده دستوری، و پرورش تفکر انتقادی را از طریق مواجهه با موقعیت های مسئله محور، به شکلی پویا و جذاب میسر می سازد. همچنین، داستان ها محیطی امن برای کاوش و مدیریت احساسات فراهم می آورند و به تقویت هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی کمک می کنند. کاربردهای آموزشی حاصل از این پژوهش، لزوم ادغام منسجم داستان گویی در برنامه های درسی ابتدایی را تایید می کند، به طوری که می توان از آن برای تدریس موضوعات علمی، اخلاقی و اجتماعی بهره برد و یادگیری را از حالت انفعالی به تجربه ای فعالانه و معنادار تبدیل ساخت. این پژوهش تاکید می کند که داستان گویی با ایجاد ارتباط عاطفی با محتوا، یادگیری را ماندگارتر ساخته و زمینه را برای شکوفایی پتانسیل های یادگیرندگان فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، یادگیری شناختی ، رشد زبانی ، آموزش ابتدایی ، سازه گرایی ، تفکر انتقادی ، هوش هیجان