مدیریت آموزش ابتدایی، جذب دانش آموزان بازمانده و بی بضاعت

مسئله بازماندگی از تحصیل دانش آموزان دوره ابتدایی، به ویژه در میان کودکان بی بضاعت، یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی در مسیر تحقق عدالت آموزشی و توسعه پایدار به شمار می رود. این مقاله با تمرکز بر مدیریت آموزش ابتدایی، به بررسی نقش راهبردهای مدیریتی در شناسایی، جذب و ماندگاری دانش آموزان بازمانده از تحصیل می پردازد. هدف اصلی پژوهش، تبیین عوامل موثر بر بازماندگی از تحصیل و تحلیل ظرفیت ها و کارکردهای مدیریت مدرسه در کاهش این پدیده و فراهم سازی فرصت های برابر آموزشی است. روش تحقیق مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، اسناد رسمی آموزشی و مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که بازماندگی از تحصیل حاصل برهم کنش عوامل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و مدرسه ای است و مدیریت آموزش ابتدایی، در صورت برخورداری از رویکرد عدالت محور، مشارکت جو و انعطاف پذیر، می تواند نقش تعیین کننده ای در جذب مجدد دانش آموزان محروم ایفا کند. همچنین تقویت تعامل مدرسه با خانواده ها، نهادهای حمایتی و جامعه محلی، به همراه توانمندسازی مدیران و معلمان، از مهم ترین راهکارهای موثر در کاهش بازماندگی و افزایش ماندگاری تحصیلی در دوره ابتدایی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزش ابتدایی ، بازماندگی از تحصیل ، دانش آموزان بی بضاعت ، عدالت آموزشی ، جذب دانش آموزان