ارتقای کیفیت آموزش از طریق بازطراحی شیوه های تدریس: یک مطالعه مروری

ارتقای کیفیت آموزش به عنوان یکی از دغدغه های اساسی نظام های آموزشی معاصر، مستلزم بازنگری جدی در شیوه های تدریس و فاصله گرفتن از الگوهای سنتی و معلم محور است. هدف این مقاله، بررسی تحلیلی و نظام مند رویکردها، الگوها و شواهد پژوهشی مرتبط با بازطراحی شیوه های تدریس و تبیین نقش آن ها در بهبود کیفیت یادگیری و آموزش است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی پژوهشی مرتبط با بازطراحی شیوه های تدریس و تبیین نقش آن ها در بهبود کیفیت یادگیری و آموزش است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده و تلاش می کند با مرور منسجم ادبیات پژوه پژوهشی مرتبط با بازطراحی شیوه های تدریس و تبیین نقش آن ها در بهبود کیفیت یادگیری و آموزش است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر علمی انجام شده و تلاش می کند با مرور منسجم ادبیات پژوهش، ابعاد نظری، مفهومی و کاربردی بازطراحی تدریس را روشن سازد. در این راستا، مفاهیمی چون یادگیری عمیق، یادگیرنده محوری، عاملیت یادگیرنده، رویکردهای نوین تدریس و نقش گفت وگوی حرفه ای مورد توجه قرار گرفته و چالش ها و موانع اجرایی این شیوه ها نیز تحلیل شده اند. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد که بازطراحی شیوه های تدریس، به ویژه از طریق رویکردهای فعال، مشارکتی و مسئله محور، تاثیر معناداری بر افزایش درگیری شناختی یادگیرندگان، بهبود انگیزش، ارتقای یادگیری معنادار و توسعه مهارت های تفکر سطح بالا دارد. همچنین شواهد حاکی از آن است که موفقیت این رویکردها وابسته به حمایت نهادی، توانمندسازی حرفه ای معلمان و همسویی برنامه های درسی با اهداف یادگیری عمیق است.

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزش ، بازطراحی شیوه های تدریس ، یادگیری عمیق ، یادگیرنده محوری ، آموزش نوین