روان شناسی انگیزش تحصیلی در قرن بیست ویکم

تحول شتابان فناوری های آموزشی و گسترش کلاس های هوشمند، بازاندیشی در مفاهیم بنیادین یادگیری، به ویژه انگیزش و عاملیت یادگیرنده را به ضرورتی انکارناپذیر در نظام های آموزشی معاصر تبدیل کرده است. این مقاله با هدف تبیین نقش روان شناسی انگیزش در تقویت عاملیت یادگیرنده در کلاس های هوشمند تدوین شده و می کوشد با نگاهی منسجم، پیوند میان مولفه های روان شناختی یادگیری و ویژگی های محیط های آموزشی هوشمند را تحلیل کند. روش تحقیق مقاله از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها بر اساس مطالعات کتابخانه ای، بررسی نظریه های معتبر روان شناسی تربیتی و تحلیل مقالات علمی مرتبط گردآوری و تفسیر شده اند. یافته های مقاله نشان می دهد که کلاس های هوشمند، در صورت طراحی آموزشی آگاهانه و توجه به نیازهای روان شناختی یادگیرندگان، می توانند زمینه ساز افزایش انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی، خودتنظیمی و در نهایت تقویت عاملیت یادگیرنده شوند. همچنین نتایج حاکی از آن است که نقش معلم، نوع تعامل یادگیرنده با فناوری و شیوه های ارزشیابی، تاثیر مستقیمی بر شکل گیری یا تضعیف عاملیت دارند. در جمع بندی، مقاله بر این نکته تاکید می کند که بهره گیری موثر از کلاس های هوشمند بدون توجه نظام مند به ابعاد انگیزشی و عاملیتی یادگیرندگان، به تحقق یادگیری عمیق و پایدار منجر نخواهد شد و مستلزم رویکردی روان شناختی و هدفمند است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی انگیزش ، عاملیت یادگیرنده ، کلاس های هوشمند ، یادگیری خودتنظیم ، آموزش نوین