علوم اعصاب شناختی و کاربردهای آن در تعلیم و تربیت

علوم اعصاب شناختی به عنوان حوزه ای میان رشته ای، با تمرکز بر سازوکارهای عصبی زیربنای فرایندهای شناختی، افق های نوینی را برای فهم عمیق تر یادگیری و بهبود نظام های آموزشی فراهم کرده است. هدف مقاله حاضر تبیین مفاهیم بنیادین علوم اعصاب شناختی و بررسی کاربردهای آن در حوزه تعلیم و تربیت با تاکید بر بهینه سازی فرایند یاددهی–یادگیری است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات علمی معتبر انجام شده و تلاش دارد با تحلیل یافته های عصب پژوهی، پیوندی منسجم میان نظریه های شناختی و عمل آموزشی برقرار سازد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که آگاهی از سازوکارهای عصبی مرتبط با یادگیری، حافظه، توجه، هیجان و انگیزش می تواند به طراحی محیط های یادگیری موثرتر، تدوین برنامه های درسی منعطف و انتخاب راهبردهای آموزشی متناسب با تفاوت های فردی فراگیران منجر شود. همچنین شواهد حاکی از آن است که بهره گیری آگاهانه از اصول مبتنی بر کارکرد مغز، نقش مهمی در تقویت یادگیری پایدار، افزایش خودتنظیمی و بهبود عملکرد تحصیلی دارد. از سوی دیگر، مقاله بر ضرورت پرهیز از برداشت های نادرست و ساده انگارانه از یافته های علوم اعصاب در آموزش تاکید می کند و نشان می دهد که ترجمه صحیح دانش عصب شناختی به عمل تربیتی، مستلزم نگاه انتقادی و علمی است. به طور کلی، یافته های مقاله بیانگر آن است که علوم اعصاب شناختی، در صورت به کارگیری سنجیده، می تواند به عنوان پشتوانه ای علمی برای تحول در نظام های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

علوم اعصاب شناختی ، یادگیری ، تعلیم و تربیت ، کارکردهای شناختی ، آموزش مبتنی بر مغز