نقش فطرت و تربیت در فرآیند آموزش دانش آموزان

تربیت و آموزش دانش آموزان فرآیندی چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل فطری، خانوادگی، اجتماعی و مدرسه ای قرار دارد. فطرت انسانی شامل استعدادها، انگیزه ها و گرایش های ذاتی فرد است که نقش اساسی در یادگیری، رشد اخلاقی و توسعه مهارت های اجتماعی دارد. همسو کردن برنامه های آموزشی با ظرفیت ها و انگیزه های درونی دانش آموزان موجب یادگیری فعال، افزایش انگیزه و رشد همه جانبه شخصیت آنان می شود. محیط خانوادگی و اجتماعی نیز با ارائه حمایت، ارزش ها و الگوهای مناسب، زمینه شکل گیری رفتارها و مهارت های اخلاقی و اجتماعی را فراهم می آورد و تعامل میان خانواده، مدرسه و جامعه، اثرگذاری تربیت را افزایش می دهد. نقش مدرسه و معلم در هدایت فطرت و ایجاد انگیزه های درونی دانش آموزان، پرورش مهارت های اجتماعی و ارائه بازخورد حمایتی، از دیگر عوامل کلیدی در تحقق آموزش و پرورش موثر و پایدار است. با این حال، چالش ها و موانع متعددی از جمله ضعف آموزش معلمان، کمبود منابع، تفاوت های فردی دانش آموزان و تضادهای محیطی، فرآیند تربیت را با محدودیت مواجه می کنند. پژوهش حاضر با تحلیل علمی تعامل فطرت و تربیت، راهکارهایی از جمله هماهنگی آموزش با فطرت، تقویت مهارت های معلمان، ایجاد محیط حمایتی و غنی، همکاری خانواده و جامعه، طراحی برنامه های فعال و استفاده از فناوری های نوین را برای ارتقای اثرگذاری تربیت پیشنهاد می کند. نتایج نشان می دهد که توجه همزمان به فطرت، انگیزه و محیط های تربیتی، اساس یادگیری عمیق، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

فطرت ، تربیت ، انگیزه ، یادگیری فعال ، محیط آموزشی