ابیات و هویت: تاثیر تدریس ادبیات بومی و ملی بر شکل گیری شخصیت و هویت دانش آموزان

ادبیات بومی و ملی نقش مهمی در شکل گیری هویت فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان دارد و فراتر از انتقال زبان و هنر، ابزاری موثر برای تربیت شخصیت و تقویت ارزش های فردی و جمعی به شمار می آید. مطالعه و تحلیل شعرها، داستان ها و روایت های ملی، دانش آموزان را با میراث فرهنگی، تاریخ و ارزش های اخلاقی جامعه آشنا می کند و امکان خودشناسی، تقویت همدلی و توسعه مهارت های اجتماعی و ارتباطی را فراهم می سازد. نقش معلمان در این فرآیند بسیار کلیدی است و استفاده از روش های تدریس فعال، مشارکتی و خلاقانه، تعامل دانش آموزان با متون ادبی و درک مفاهیم اخلاقی و اجتماعی را تقویت می کند. با وجود اهمیت آموزش ادبیات بومی و ملی، چالش هایی از جمله کمبود منابع، ضعف مهارت های تدریس، کم توجهی به تنوع فرهنگی و تاثیر جریان های فرهنگی جهانی وجود دارد که بر اثربخشی یادگیری تاثیرگذار است. مقابله با این موانع از طریق تامین منابع مناسب، آموزش معلمان، توجه به تنوع فرهنگی و استفاده از فناوری های نوین می تواند تاثیر مثبت آموزش ادبیات را افزایش دهد. پژوهش حاضر نشان می دهد که ادبیات بومی و ملی نه تنها به توسعه مهارت های زبانی و تحلیلی دانش آموزان کمک می کند، بلکه زمینه ساز شکل گیری هویت هویت مند، تقویت ارزش های اخلاقی و اجتماعی و ارتقای مهارت های ارتباطی آنان می شود. اهمیت این آموزش در مدارس، به ویژه در دوره های شکل گیری شخصیت، غیرقابل انکار است و می تواند نسل های آینده را به شهروندانی مسئول، فرهنگی و اخلاق مدار تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات بومی ، هویت فرهنگی ، مهارت های اجتماعی ، ارزش های اخلاقی ، آموزش مدارس