بررسی رابطه بین اهداف آموزشی و توانمندسازی اجتماعی در مدارس ابتدایی

این مطالعه به بررسی رابطه بین اهداف آموزشی و توانمندسازی اجتماعی دانش آموزان در مدارس ابتدایی می پردازد. توانمندسازی اجتماعی شامل مجموعه ای از مهارت ها، نگرش ها و رفتارهایی است که دانش آموزان را قادر می سازد در تعاملات اجتماعی فعال و موثر عمل کنند، با همسالان همکاری داشته باشند، تعارض ها را مدیریت کنند و اعتماد به نفس و خودباوری اجتماعی خود را توسعه دهند. اهداف آموزشی به عنوان چارچوب راهنما در فرآیند یاددهی و یادگیری، فرصت هایی برای پرورش مهارت های اجتماعی در کنار یادگیری محتوایی فراهم می کنند. این تحقیق نقش محوری معلمان، محیط یادگیری، سیاست ها و مشارکت خانواده ها را در توانمندسازی اجتماعی دانش آموزان برجسته می کند. معلمان به عنوان تسهیل گر، الگو و ارائه دهنده بازخورد مستمر، انگیزه، تعاملات اجتماعی و خودکارآمدی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهند. محیط مدرسه حمایتی و مشارکتی، شامل فرهنگ مثبت، فضای انعطاف پذیر کلاس، فعالیت های گروهی و برنامه های فوق برنامه، زمینه عملی برای تمرین مهارت های اجتماعی را فراهم می آورد. چالش هایی مانند تراکم کلاس ها، کمبود منابع، تفاوت های فردی، عوامل فرهنگی و اجتماعی خانواده ها و تمرکز بیش از حد بر عملکرد تحصیلی می توانند تحقق اهداف آموزشی و توانمندسازی اجتماعی را محدود کنند. راهکارهای موثر شامل تدوین اهداف آموزشی روشن و مرتبط با مهارت های اجتماعی، تقویت نقش معلم، ایجاد محیط یادگیری مشارکتی، مشارکت خانواده و جامعه، ارزیابی مستمر و بازخورد هدفمند و هماهنگی سیاست ها و فعالیت های مدرسه با اهداف اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی اجتماعی ، اهداف آموزشی ، مدارس ابتدایی ، نقش معلم ، محیط یادگیری