نقش ارزشیابی توصیفی در رشد شناختی و انگیزشی دانش آموزان

ارزشیابی توصیفی به عنوان یکی از رویکردهای نوین سنجش پیشرفت تحصیلی، با هدف بهبود فرآیند یاددهی–یادگیری و جایگزینی نگاه نمره محور، جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی معاصر یافته است. هدف این مقاله بررسی نقش ارزشیابی توصیفی در رشد شناختی و انگیزشی دانش آموزان و تبیین کارکردهای آن در ارتقای کیفیت یادگیری است. پژوهش حاضر به صورت تحلیلی توصیفی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده و داده ها از طریق بررسی و تحلیل کتاب ها، مقالات علمی و منابع معتبر حوزه آموزش و روان شناسی تربیتی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارزشیابی توصیفی با ارائه بازخوردهای کیفی، مستمر و هدفمند، زمینه رشد عمیق تر فرایندهای شناختی از جمله درک مفهومی، تفکر انتقادی و خودتنظیمی یادگیری را فراهم می سازد. همچنین، این نوع ارزشیابی با کاهش اضطراب ناشی از نمره، افزایش احساس شایستگی، تقویت انگیزش درونی و ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان، تاثیر معناداری بر رشد انگیزشی آنان دارد. نتایج مقاله حاکی از آن است که به کارگیری اصولی ارزشیابی توصیفی می تواند به بهبود کیفیت آموزش، افزایش رضایت یادگیرندگان و تحقق اهداف تربیتی نظام آموزشی کمک شایانی نماید و به عنوان ابزاری کارآمد در مسیر یادگیری پایدار مورد توجه برنامه ریزان و معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، رشد شناختی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری معنادار ، بازخورد آموزشی