نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود سواد هیجانی و شناختی دانش آموزان

تحولات گسترده فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های نوینی مواجه ساخته است. فناوری های نوین آموزشی با فراهم کردن محیط های یادگیری تعاملی، انعطاف پذیر و جذاب، امکان توجه هم زمان به ابعاد شناختی و هیجانی یادگیری را فراهم کرده اند. در این میان، سواد شناختی و سواد هیجانی دانش آموزان به عنوان دو مولفه اساسی در یادگیری اثربخش، موفقیت تحصیلی و رشد اجتماعی، جایگاه ویژه ای در اهداف آموزش و پرورش یافته اند. با این حال، نظام های آموزشی سنتی اغلب تمرکز بیشتری بر انتقال دانش شناختی داشته و کمتر به پرورش مهارت های هیجانی دانش آموزان پرداخته اند. هدف مقاله حاضر، بررسی نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود سواد هیجانی و شناختی دانش آموزان است. این پژوهش با رویکردی مروری–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای انجام شده و تلاش می کند با تحلیل مفاهیم نظری و یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، ظرفیت ها و کارکردهای فناوری های نوین آموزشی را در ارتقای این دو بعد مهم از یادگیری تبیین کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری هایی همچون آموزش الکترونیکی، بازی های آموزشی، محیط های یادگیری مجازی، واقعیت افزوده و ابزارهای تعاملی، می تواند به تقویت مهارت های شناختی نظیر تفکر انتقادی، حل مسئله و فراشناخت، و نیز ارتقای مهارت های هیجانی مانند خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی منجر شود. نتیجه گیری مقاله حاکی از آن است که فناوری های نوین آموزشی، در صورت به کارگیری آگاهانه و مبتنی بر اصول تربیتی، می توانند نقش موثری در تحقق آموزش کیفی و پرورش همه جانبه دانش آموزان ایفا کنند. با این حال، بهره گیری اثربخش از این فناوری ها مستلزم فراهم سازی زیرساخت های مناسب، توانمندسازی معلمان و تدوین سیاست های آموزشی منسجم است.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، سواد هیجانی ، سواد شناختی ، دانش آموزان ، آموزش کیفی