تاثیر هوش مصنوعی و نقش آموزش تجربی و محیطی در درک علمی دانش آموزان

تحولات سریع فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، موجب تغییرات اساسی در نظام های آموزشی و شیوه های یاددهی–یادگیری شده است. هدف این مقاله بررسی تاثیر هوش مصنوعی و نقش آموزش تجربی و محیطی در ارتقای درک علمی دانش آموزان است. مسئله اصلی پژوهش آن است که چگونه تلفیق هوش مصنوعی با رویکردهای نوین آموزشی می تواند به بهبود فهم مفاهیم علمی، افزایش مشارکت فعال و تعمیق یادگیری دانش آموزان منجر شود. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. در این راستا، ابتدا مفاهیم مرتبط با هوش مصنوعی، آموزش تجربی و آموزش محیطی تبیین شده و سپس نقش هر یک در فرآیند یادگیری علوم مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق ایجاد یادگیری شخصی سازی شده، ارائه بازخورد هوشمند و شبیه سازی محیط های واقعی، بستر مناسبی برای آموزش تجربی و محیطی فراهم می سازد. همچنین آموزش مبتنی بر تجربه و تعامل با محیط واقعی، درک مفاهیم انتزاعی علمی را تسهیل کرده و موجب پایداری یادگیری می شود. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که رویکرد تلفیقی هوش مصنوعی با آموزش تجربی و محیطی می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش علوم و درک علمی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش تجربی ، آموزش محیطی ، درک علمی ، یادگیری دانش آموزان