نقش معلمان در توسعه یادگیری خودتنظیم دانش آموزان با رویکرد آموزش خلاق، عدالت آموزشی، انگیزش شغلی، فناوری نوین و مشارکت خانواده، مدرسه و جامعه پایدار

یادگیری خودتنظیم به عنوان یک مهارت کلیدی قرن بیست ویکم، توانایی فرد در برنامه ریزی، نظارت، کنترل و ارزیابی فرآیند یادگیری خود است. این پژوهش با هدف بررسی نقش معلمان در توسعه این مهارت حیاتی در دانش آموزان انجام شده است. نقش معلم در این فرآیند از الگوی سنتی انتقال دانش فراتر رفته و به تسهیل گری، مربی گری و ایجاد بستر برای خودراهبری دانش آموزان تبدیل می شود. این مطالعه نشان می دهد که معلمان با به کارگیری «رویکرد آموزش خلاق» می توانند محیط های یادگیری غنی و چالش برانگیزی ایجاد کنند که دانش آموزان را به تنظیم اهداف، انتخاب راهبردها و بازاندیشی در عملکردشان ترغیب نماید. در این مسیر، توجه به «عدالت آموزشی» تضمین می کند که تمام دانش آموزان، صرف نظر از پیشینه، فرصت و حمایت لازم برای توسعه مهارت های خودتنظیمی را دریافت کنند. از سوی دیگر، «انگیزش شغلی» معلمان به عنوان موتور محرکه این نقش پیچیده، مستلزم حمایت و قدردانی سیستماتیک است. همچنین، «فناوری نوین» با فراهم آوردن ابزارهای تعاملی و پلتفرم های بازخورد فوری، می تواند بستر قدرتمندی برای تمرین خودتنظیمی باشد. در نهایت، «مشارکت خانواده، مدرسه و جامعه» در قالب یک شبکه حمایتی یکپارچه، زمینه انتقال و تثبیت این مهارت ها را در موقعیت های واقعی زندگی فراهم می آورد. این پژوهش نتیجه می گیرد که توسعه یادگیری خودتنظیم، نیازمند بازتعریف نقش معلم، بازطراحی محیط های یادگیری و ایجاد هماهنگی بین تمامی ذی نفعان آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: یادگیری خودتنظیم ، نقش معلم ، آموزش خلاق ، عدالت آموزشی ، انگیزش شغلی ، فناوری آموزشی ، مشارکت جامعه پایدار.