نقش آموزش مهارت های زندگی در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان دبیرستانی و متوسطه اول

دوره نوجوانی و به ویژه سال های تحصیلی در مقطع متوسطه اول و دوم، به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی، مرحله ای بحرانی و مستعد بروز یا تقویت رفتارهای پرخطر است. این رفتارها که شامل مصرف مواد مخدر، خشونت، رفتارهای جنسی ناایمن، گرایش به جرم، خودزنی و افکار خودکشی می شوند، سلامت فردی و اجتماعی نوجوانان را به شدت تهدید می کنند. از این رو، شناسایی راهکارهای موثر پیشگیرانه در بستر مدرسه از اهمیت حیاتی برخوردار است. این پژوهش با هدف بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان دبیرستانی و متوسطه اول انجام شده است. مهارت های زندگی به مجموعه ای از توانایی های روانی-اجتماعی اطلاق می شود که فرد را برای رویارویی موثر با کشمکش ها و موقعیت های دشوار زندگی تجهیز می کند و شامل مهارت هایی مانند خودآگاهی، حل مسئله، تصمیم گیری، تفکر انتقادی، مدیریت هیجان و استرس، ارتباط موثر و مقابله با فشار همسالان است. این مطالعه با مرور نظام مند پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که آموزش این مهارت ها به طور معناداری منجر به افزایش تاب آوری، بهبود سازگاری اجتماعی، کاهش نگرش مثبت به مواد مخدر و کاهش قصد و عمل به رفتارهای پرخطر می شود. برنامه های آموزشی موثر، مستمر، مبتنی بر مشارکت فعال و متناسب با فرهنگ بومی هستند. مدارس به عنوان کانون اصلی پیشگیری، با ادغام این آموزش ها در برنامه درسی و فعالیت های فوق برنامه می توانند نقشی محوری در ایمن سازی نوجوانان در برابر تهدیدات سلامتی ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مهارت های زندگی ، رفتارهای پرخطر ، دانش آموزان دبیرستانی ، دانش آموزان متوسطه اول ، پیشگیری ، نوجوانان.