نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان و تدریس معلمان در مدارس

تحول در نظام های آموزشی معاصر، پیوندی ناگسستنی با پیشرفت های فناورانه پیدا کرده است که هدف آن گذار از آموزش سنتی به سوی یادگیری پویا و تعاملی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه نقش فناوری های نوین آموزشی بر ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان و بهینه سازی فرآیندهای تدریس معلمان تدوین شده است. روش این مطالعه توصیفی-تحلیلی بوده و با نگاهی جامع به ابزارهای نوین، به واکاوی تاثیرات مثبت و چالش های احتمالی این مسیر می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری ابزارهایی همچون واقعیت مجازی، هوش مصنوعی و سامانه های مدیریت یادگیری، نه تنها منجر به افزایش اشتیاق و تمرکز دانش آموزان می شود، بلکه با شخصی سازی فرآیند آموزش، به تفاوت های فردی دانش آموزان پاسخ می دهد. در سوی دیگر، معلمان با بهره گیری از این فناوری ها، نقش راهبر و تسهیل گر را ایفا کرده و از وظایف تکراری رها می شوند، که این امر منجر به ارتقای بهره وری حرفه ای آنان می گردد. نتایج نهایی تاکید می کند که ادغام هوشمندانه فناوری، فراتر از یک تغییر ابزاری، تغییری بنیادین در پارادایم تعلیم و تربیت است که مستلزم زیرساخت های مناسب و آموزش های مستمر برای کادر آموزشی است تا بتوان به استانداردهای نوین آموزشی دست یافت.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فناوری آموزشی ، کیفیت یادگیری ، تدریس نوین ، هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال.