تحلیل فاصله فیزیکی دانش آموزان تا نزدیک ترین واحد آموزشی و تاثیر آن بر نرخ ترک تحصیل مناطق دورافتاده کشور

این پژوهش به تحلیل رابطه بین فاصله فیزیکی دانش آموزان ساکن در مناطق دورافتاده تا نزدیک ترین واحد آموزشی و تاثیر این متغیر بر نرخ ترک تحصیل در این مناطق می پردازد. با اتکا بر روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با استفاده از ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل مطالعه ی اسناد و مدارک رسمی (آمارهای وزارت آموزش و پرورش و مرکز آمار ایران) و نیز پرسشنامه های محقق ساخته، به واکاوی این مسئله پرداخته شده است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره های ابتدایی و متوسطه اول در مناطق روستایی و عشایری دورافتاده منتخب چند استان کشور است. یافته های اولیه حاکی از همبستگی معنادار بین افزایش فاصله از مدرسه و رشد نرخ ترک تحصیل، به ویژه در میان دختران و در مقطع انتقال به دوره متوسطه است. چالش هایی چون کمبود و نامناسب بودن وسایل حمل ونقل، خطرات مسیر، هزینه های ایاب و ذهاب و خستگی ناشی از راه پیمایی طولانی، به عنوان عوامل میانجی این رابطه شناسایی شده اند. نتایج این مطالعه بر لزوم توجه جدی سیاست گذاران آموزشی به عامل «دسترسی فیزیکی» به مدرسه، به عنوان یکی از کلیدی ترین موانع پایداری تحصیلی در مناطق محروم تاکید می کند و اجرای راهکارهایی چون احداث مدارس جدید، گسترش مدارس شبانه روزی، بهبود سامانه های حمل ونقل دانش آموزی و بهره گیری از فناوری های آموزشی از راه دور را پیشنهاد می نماید.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: فاصله فیزیکی ، واحد آموزشی ، ترک تحصیل ، مناطق دورافتاده ، دسترسی به آموزش ، مناطق روستایی ، عدالت آموزشی