بررسی تاثیر بازی سازی (Gamification) پیشرفته بر انگیزش درونی دانش آموزان.

این مقاله به بررسی علمی-پژوهشی تاثیر رویکردهای بازی سازی (Gamification) پیشرفته بر ارتقای انگیزش درونی دانش آموزان می پردازد. با توجه به اهمیت روزافزون یادگیری فعال و پایدار در نظام های آموزشی نوین، استفاده از مکانیسم ها و عناصر بازی گونه برای تحریک کنجکاوی ذاتی و علاقه درونی دانش آموزان مورد توجه قرار گرفته است. بازی سازی سنتی اغلب بر پاداش های بیرونی تمرکز دارد، اما بازی سازی پیشرفته بر طراحی تجربه هایی تاکید می کند که با نیازهای روان شناختی اساسی مانند استقلال، شایستگی و ارتباط اجتماعی (نظریه خودتعیین گری) همسو باشند. این پژوهش ابتدا به تبیین مبانی نظری انگیزش درونی و چارچوب های پیچیده تر بازی سازی می پردازد. سپس، نقش حیاتی معلم در پیاده سازی موثر این رویکردها، پیامدهای شناختی و هیجانی حاصل از آن، و شواهد پژوهشی موجود در زمینه ایران مورد کاوش قرار می گیرد. در نهایت، ملاحظات فرهنگی و آموزشی خاص جامعه ایرانی در به کارگیری این مدل های پیشرفته مورد بحث قرار می گیرد تا چارچوبی جامع برای استفاده بهینه از بازی سازی به عنوان ابزاری برای تقویت یادگیری خودراهبر و معنادار ارائه شود. نتایج نشان می دهد که طراحی بازی گونه هایی که نه تنها سرگرم کننده، بلکه معنادار و متناسب با اهداف یادگیری هستند، می تواند به طور چشمگیری انگیزش درونی دانش آموزان را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی سازی پیشرفته ، انگیزش درونی ، نظریه خودتعیین گری ، یادگیری فعال ، نظام آموزشی ایران ، طراحی آموزشی.