بازی به عنوان ابزار آموزشی برای تقویت انگیزه و مشارکت

این مقاله به بررسی نقش محوری بازی و رویکردهای بازی وارسازی در تقویت انگیزه درونی و بیرونی یادگیرندگان و افزایش سطح مشارکت فعال آنان در فرآیندهای آموزشی می پردازد. در دنیای امروز که سیستم های آموزشی سنتی اغلب در حفظ توجه و ایجاد شور و اشتیاق در دانش آموزان ناکام می مانند، ادغام عناصر بازی در محیط های یادگیری به عنوان یک استراتژی نوآورانه مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش با تکیه بر نظریه های روان شناسی تربیتی، به ویژه نظریه خودتعیین گری (SDT) و نظریه جریان (Flow)، به تحلیل مکانیسم هایی می پردازد که از طریق آن ها بازی ها می توانند حس شایستگی، خودگردانی و ارتباط اجتماعی را تقویت کنند. تحلیل ها نشان می دهند که استفاده هدفمند از مکانیک ها و زیبایی شناسی بازی، نه تنها سطح درگیری شناختی و هیجانی را افزایش می دهد، بلکه منجر به یادگیری عمیق تر، بهبود تعاملات اجتماعی، و توسعه مهارت های حل مسئله می شود. این مقاله با بررسی مصادیق کاربردی بازی های جدی (Serious Games) و بازی وارسازی در سطوح مختلف آموزشی، پیامدهای روان شناختی مثبت این رویکردها را مورد بحث قرار داده و راهکارهایی برای پیاده سازی موثر آن ها ارائه می دهد. نتیجه گیری می شود که بازی، فراتر از یک سرگرمی صرف، یک بستر قدرتمند برای ایجاد محیط های یادگیری جذاب، معنادار و محرک است که مشارکت پایدار را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی ، بازی وارسازی ، انگیزش یادگیری ، مشارکت فعال ، آموزش ، روان شناسی تربیتی ، بازی های جدی