اعتیاد به تکنولوژی و نقش الگوریتم های هوشمند در کاهش تمرکز دانش آموزان

در دهه های اخیر گسترش استفاده از فناوری های دیجیتال و فراگیر شدن شبکه های اجتماعی و پیام رسان ها به طور قابل توجهی رفتارهای شناختی و روانی کاربران را تحت تاثیر قرار داده است. این مقاله علمی-پژوهشی به بررسی سازوکارهای ناخودآگاه و آگاهانه که به عنوان اعتیاد به تکنولوژی مطرح می شود و نقش الگوریتم های هوشمند در کاهش تمرکز دانش آموزان می پردازد. از منظر نظری و empirical به تحلیل عوامل زمینه ای، پیامدهای شناختی و آموزشی و همچنین پیامدهای روان شناختی این پدیده پرداخته می شود. در ادامه، نقش خانواده، محیط مدرسه و سیاست گذاری آموزشی در مدیریت مصرف تکنولوژی و کاهش اختلال تمرکز بررسی می شود و مجموعه ای از راهکارها و پیشنهادهای کاربردی برای مدارس، خانواده ها و سیاستگذاران ارائه می گردد. پژوهش های ایرانی که به ابعاد روان شناسی، علوم تربیتی، جامعه شناسی و مطالعات رسانه می پردازند، در این نوشتار به طرفداری از تحلیل های کیفی و کمی می پردازند و به طور مستقیم یا غیرمستقیم به سوال های پژوهشی پاسخ می دهند. به عنوان مبانی نظری از پژوهش های حسن بنیانیان و غلامعلی افروز در حوزه سلامت روان و تربیت اسلامی، علی اکبر سیف در حوزه اخلاق فناوری و تربیت دیجیتال، محمدرضا سرگلزایی با رویکرد جامعه شناختی به فناوری و خانواده، حسین پاینده در تحلیل های فرهنگی و زبان شناختی، تقی آزاد ارمکی در زمینه مطالعه ی ایران شناختی از فناوری و جامعه، یونس شکرخواه در مطالعات رسانه و اخلاق دیجیتال، مهدی منتظرالقائم در تحلیل رسانه و تربیت، احمدرضا معتمدی در مطالعات فناوری آموزشی و گزارش های پژوهشگاه آموزش و پرورش به کار گرفته شده است. این منابع به طور توصیفی در متن به کار آمده اند تا چارچوب مفهومی و واقعیت های میدانی را به صورت یکپارچه در هم گره زنند. هدف نهایی از این پژوهش ارائه چارچوبی مدیریتی و آموزشی است که بتواند با تحلیل عمیق از سازوکارهای جلب توجه، راهکارهای مشخص برای کاهش وابستگی به فناوری و بهبود تمرکز دانش آموزان ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: اعتیاد ، تکنولوژی ، الگوریتم های هوشمند ، کاهش تمرکز ، دانش آموزان