تجربه معلمان در استفاده از ابزارهای هوشمند در کلاس درس

تحولات فناورانه دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات بنیادین مواجه ساخته است. ورود ابزارهای هوشمند به کلاس های درس، از تخته های هوشمند و نرم افزارهای آموزشی گرفته تا تلفن های همراه، تبلت ها و سامانه های مدیریت یادگیری، شیوه های تدریس سنتی را دگرگون کرده و نقش معلمان را از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر یادگیری تغییر داده است. در این میان، تجربه معلمان به عنوان کاربران اصلی این فناوری ها، نقش تعیین کننده ای در موفقیت یا ناکامی پیاده سازی آموزش هوشمند دارد. هدف مقاله حاضر بررسی و تحلیل تجربه معلمان ایرانی در استفاده از ابزارهای هوشمند در کلاس درس، شناسایی فرصت ها و چالش ها، و تبیین پیامدهای آموزشی، حرفه ای و فرهنگی این تجربه است. این مقاله با رویکردی تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مرور مطالعات و پژوهش های داخلی، تلاش می کند تصویری جامع از نگرش ها، مهارت ها، موانع و دستاوردهای معلمان در به کارگیری ابزارهای هوشمند ارائه دهد. نتایج نشان می دهد که اگرچه ابزارهای هوشمند می توانند موجب افزایش انگیزش یادگیرندگان، تنوع روش های تدریس و بهبود کیفیت یادگیری شوند، اما عواملی همچون کمبود زیرساخت، ضعف آموزش حرفه ای معلمان، نگرش های سنتی و فشارهای شغلی می توانند اثربخشی این ابزارها را کاهش دهند. بر این اساس، برنامه ریزی جامع، آموزش مستمر معلمان و حمایت نهادی، شرط اصلی موفقیت آموزش هوشمند در مدارس ایران است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: ابزارهای هوشمند ، تجربه معلمان ، آموزش هوشمند ، فناوری آموزشی ، کلاس درس