نقش و کارکردهای خانواده در عصر دیجیتال (تحول خانواده از گسترده به هسته ای)

خانواده، به عنوان نهادی بنیادین در جامعه، در عصر دیجیتال دستخوش تحولات ساختاری و کارکردی عمیقی شده است. این مقاله با تمرکز بر گذار از خانواده ی گسترده به خانواده ی هسته ای، به بررسی نقش ها و کارکردهای نوین خانواده در مواجهه با فناوری های دیجیتال می پردازد. یافته ها نشان می دهد که در حالی که شکل خانواده به سمت کوچک شدن، فردگرایی و هسته ای شدن پیش رفته، فناوری های دیجیتال همزمان هم به عنوان عاملی تسریع کننده در این گذار و هم به عنوان بستری برای بازتعریف کارکردهای سنتی عمل کرده اند.از یک سو، فضای مجازی و ابزارهای ارتباطی نوین، برخی کارکردهای سنتی خانواده مانند اجتماعی سازی، آموزش و حمایت عاطفی را تحت تاثیر قرار داده و گاه تضعیف کرده اند. از سوی دیگر، همین فناوری ها امکان شکل گیری اشکال جدیدی از ارتباط، صمیمیت و حمایت را فراهم آورده و به خانواده های هسته ای و پراکنده جغرافیایی اجازه داده اند تا کارکردهای خود را در قالب هایی مجازی و شبکه ای حفظ و حتی تقویت کنند. همچنین، نقش های درون خانواده در مواجهه با چالش هایی مانند شکاف دیجیتالی نسل ها، مرزهای جدید حریم خصوصی، و مدیریت زمان در برابر انبوه اطلاعات، در حال بازنگری است.این مقاله نتیجه می گیرد که خانواده در عصر دیجیتال، در حال تکامل به سوی الگویی ترکیبی است که در آن، ساختار هسته ای با شبکه های ارتباطی گسترده و مبتنی بر فناوری در هم آمیخته است. موفقیت در ایفای نقش های کلیدی خانواده مستلزم سواد دیجیتالی، انعطاف پذیری و بازتعریف خلاقانه کارکردها در تعادلی پویا بین فضای حقیقی و مجازی است.