نقش برنامه ریزی در ارتقای بهره وری منابع انسانی شهرداری

این پژوهش با هدف بررسی و تبیین نقش حیاتی فرآیندهای برنامه ریزی در ارتقای سطح بهره وری منابع انسانی در سازمان های شهرداری تدوین شده است. در شرایط کنونی مدیریت شهری که با پیچیدگی های فزاینده خدمات رسانی، محدودیت منابع و انتظارات بالای شهروندان مواجه است، بهره وری نیروی انسانی به عنوان مهم ترین مزیت رقابتی و اهرم توسعه پایدار تلقی می شود. این مقاله با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با اتکا به روش کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی مبانی نظری برنامه ریزی استراتژیک، بهره وری منابع انسانی و رابطه ساختاری آنها در بستر مدیریت شهری می پردازد. تحلیل ها نشان می دهد که برنامه ریزی موثر (اعم از راهبردی، عملیاتی و تخصیص منابع) چارچوبی منسجم برای هدف گذاری، تعریف نقش ها، تخصیص بهینه مهارت ها، و سنجش عملکرد کارکنان فراهم می آورد. تمرکز ویژه این تحقیق بر نقش رئیس اداره برنامه ریزی شهرداری است که به عنوان پل ارتباطی میان چشم انداز سازمان و اجرای روزمره منابع انسانی عمل می کند. نتایج حاکی از آن است که استقرار نظام برنامه ریزی مدون، مستقیما منجر به افزایش انگیزش، کاهش اتلاف منابع و بهبود کیفیت خدمات شهری می شود. در نهایت، راهکارهایی برای تقویت ظرفیت های برنامه ریزی در راستای هم سوسازی اهداف فردی و سازمانی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، بهره وری منابع انسانی ، مدیریت شهری ، شهرداری ، توسعه سازمانی ، برنامه ریزی استراتژیک