آموزش مفهوم «امر به معروف و نهی از منکر» در راستای ارتقاء فرهنگ ایمنی و بهداشت عمومی در تمامی مدارس کشور

این مقاله به بررسی نقش آموزشی مفهوم «امر به معروف و نهی از منکر» به عنوان یک اصل دینی-اجتماعی در ارتقای فرهنگ ایمنی و بهداشت عمومی در مدارس سراسر کشور می پردازد. با توجه به اهمیت بنیادین سلامت فردی و اجتماعی در آموزه های اسلامی، این پژوهش استدلال می کند که بازتعریف و کاربردی سازی این مفهوم در محیط آموزشی می تواند دانش آموزان را به «نگهبانان فعال» سلامت جمعی تبدیل کند. امر به معروف در این بستر به معنای تشویق و ترغیب همگانی به رعایت اصول بهداشتی (شستشوی دست، پوشش ماسک در مواقع ضروری، دفع صحیح زباله)، پیروی از قوانین ایمنی (آتش نشانی، ترافیک، زلزله) و ترویج رفتارهای سالم (تغذیه مناسب، فعالیت بدنی) تعریف می شود. نهی از منکر نیز به معنای جلوگیری از رفتارهای پرخطر بهداشتی و ایمنی (مانند مصرف دخانیات، دست زدن به وسایل خطرناک، تخلف از مقررات) با روش های مبتنی بر آگاهی بخشی، محبت و اصلاح گری است. این مقاله با روشی تحلیلی-اسنادی نشان می دهد که تلفیق این آموزه دینی با برنامه های آموزشی مدرسه، باعث درونی سازی مسئولیت پذیری اجتماعی، تقویت حس تعلق جمعی و ایجاد یک نظام نظارتی همگانی و داوطلبانه در مدرسه می شود. در نتیجه، نه تنها سطح کیفی بهداشت و ایمنی محیط مدرسه ارتقا می یابد، بلکه دانش آموزان این فرهنگ را به درون خانواده و جامعه منتقل می کنند. موفقیت این رویکرد مستلزم آموزش صحیح معلمان، تولید محتوای مناسب سنی و استفاده از روش های مشارکتی و غیرتحکمی است.

کلیدواژه ها:

امر به معروف و نهی از منکر ، فرهنگ ایمنی ، بهداشت عمومی ، مدارس ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، آموزش دینی.