آنالیز روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس

نظام های آموزشی در سراسر جهان همواره با چالش چگونگی سنجش میزان یادگیری دانش آموزان روبرو بوده اند. ارزیابی به عنوان یکی از ارکان اصلی فرآیند یاددهی-یادگیری، نقشی تعیین کننده در سرنوشت تحصیلی و شغلی دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله با هدف تحلیل و مقایسه روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس نگارش شده است. روش های سنتی که غالبا بر پایه آزمون های مداد-کاغذی و نمره دهی کمی استوار هستند، با رویکردهای رفتارگرایی همسویی دارند، در حالی که روش های نوین بر ارزیابی فرآیند-محور، توصیفی و عملکردی تاکید داشته و ریشه در نظریه های سازنده گرایی دارند. در این پژوهش تحلیلی، ضمن بررسی مبانی نظری هر یک از این رویکردها، نقاط قوت و ضعف آن ها مورد واکاوی قرار گرفته و چالش های پیاده سازی روش های نوین در بستر نظام آموزشی ایران بررسی می شود. نتایج نشان می دهد که گذار از ارزیابی «از» یادگیری به ارزیابی «برای» یادگیری و ارزیابی «به عنوان» یادگیری، نیازمند تغییر در نگرش معلمان، والدین و سیاست گذاران است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزیابی سنتی ، ارزیابی نوین ، ارزشیابی توصیفی ، سنجش عملکردی ، پوشه کار ، یادگیری سازنده گرا ، بازخورد موثر.