بررسی روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس

نظام های آموزشی در سراسر جهان همواره با چالش چگونگی سنجش و اندازه گیری آموخته های دانش آموزان روبرو بوده اند. گذار از پارادایم رفتارگرایی به ساختن گرایی، لزوم بازنگری در شیوه های ارزشیابی را بیش از پیش نمایان کرده است. این مقاله با هدف بررسی تطبیقی روش های ارزیابی سنتی (مبتنی بر آزمون های استاندارد و نمره) و روش های نوین (مبتنی بر عملکرد و فرآیند) تدوین شده است. در این راستا، ضمن تعریف مفاهیم بنیادی، به تحلیل نقاط قوت و ضعف هر یک از رویکردها پرداخته می شود. تمرکز اصلی بر واکاوی چگونگی تاثیرگذاری این روش ها بر یادگیری عمیق، انگیزش تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان است. همچنین، موانع اجرایی روش های نوین در نظام آموزشی ایران با تکیه بر دیدگاه های صاحب نظران داخلی مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که تلفیق هوشمندانه روش های سنتی و نوین، با تاکید بر ارزشیابی توصیفی و فرآیند محور، می تواند کارآمدترین مدل برای مدارس امروزی باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی آموزشی ، سنجش سنتی ، ارزشیابی نوین ، ارزشیابی توصیفی ، پوشه کار ، سنجش عملکردی ، نظام آموزشی ایران.