بررسی رابطه سلامت روان و یادگیری اجتماعی در مدارس

هدف اصلی این مقاله، واکاوی پیوند متقابل و عمیق میان وضعیت سلامت روان دانش آموزان و فرایندهای یادگیری اجتماعی در محیط های آموزشی است. مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای جامعه پذیری، نقشی حیاتی در شکل گیری شخصیت و مهارت های مقابله ای نوجوانان ایفا می کند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مرور ادبیات نظری موجود، نشان می دهد که سلامت روان نه تنها یک نتیجه، بلکه پیش نیاز اساسی برای یادگیری اجتماعی موفق است.یافته های پژوهش حاکی از آن است که دانش آموزانی که از ثبات عاطفی و امنیت روانی برخوردارند، تمایل بیشتری به مشارکت در تعاملات گروهی، همدلی با همسالان و پذیرش هنجارهای اجتماعی دارند. در مقابل، اختلالات شایع نظیر اضطراب و افسردگی می توانند سدی جدی در برابر جذب مهارت های ارتباطی ایجاد کرده و منجر به انزوای اجتماعی گردند. از سوی دیگر، تقویت یادگیری اجتماعی از طریق برنامه های مدون آموزش مهارت های زندگی، به طرز چشمگیری باعث کاهش استرس و افزایش تاب آوری در برابر فشارهای تحصیلی می شود.در نهایت، نتایج این بررسی تاکید می کند که برای دستیابی به یک نظام آموزشی پویا، سیاست گذاران و مربیان باید نگاهی یکپارچه به بهداشت روان و آموزش های اجتماعی داشته باشند. ایجاد فضای حمایتی در مدرسه و مداخله های زودهنگام روان شناختی، زمینه ساز شکوفایی استعدادها و تربیت شهروندانی مسئولیت پذیر خواهد بود. پیشنهاد می شود که مدارس فراتر از انتقال دانش محض، به بستری برای تمرین زیست اجتماعی سالم تبدیل شوند تا از این طریق سلامت پایدار نسل آینده تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: سلامت روان ، یادگیری اجتماعی ، محیط آموزشی ، تعامل همسالان ، پیشرفت تحصیلی ، مهارت های زندگی.